فخری دانش پورپرور متولد 1315 در تهران از نخستین باستانشناسان زن ایرانی است. وی در سال 1337 در وزارت فرهنگ استخدام شد و در سال 1339 دیپلم ادبی از دانشسرای عالی کسب کرد و در سال 1340 به عنوان مدیر نخستین دبیرستان دخترانه شهرستان اندیمشک انتخاب شدند. در سال ۱۳۴۵ برای خواندن رشته باستان شناسی وارد دانشگاه تهران شد و دوره فوق لیسانس را با رتبه نخست در سال 1350 به پایان رساند. در سال 1350 با توجه به داشتن بورسیه دانشگاه در استان تایوان چین به تحصیل رشته تاریخ هنر چین در مقطع فوق لیسانس پرداخت و در سال 1356 از رساله خود دفاع کردد. موضوع پایان نامه ایشان «ارتباط فرهنگی سیاسی هنری تجاری مذهبی بین ایران و چین و تاثیر متقابل هنرهای دو کشور بر یکدیگر» بوده است.
پس از حدود 6 سال زندگی در چین و پس از بازگشت به ایران به تدریس دروس هنر هند، ژاپن و چین در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران پرداخت و از سال 1375 کمک به راهاندازی گروه زبان و ادبیات چینی در دانشگاه شهید بهشتی نمود و از سال ۱۳۷۷ با مدیریت او این گروه فعالیت خود را آغاز کرده است. ایشان به مدت 11 سال رییس گروه رشته زبان چینی در دانشگاه شهید بهشتی بودند. کاوش در جزیره هرمز، سگز آباد قزوین، دشت قزوین و هفت تپه از جمله فعالیتهای باستان ایشان میباشد. وی در سال 1398 ششمین نشان دکتر عزت الله نگهبان را از موسسه باستانشناسی دانشگاه تهران دریافت کردند.
